من ندانم که چرا از دل من بى خبری توبیا ناز نکن گرچه دلم را شکنى من که آغاز تو بودم پایان منى نزنى بر دل ما تهمت این دل شکنى تو بیا ناز نکن نکن در دل دیوانه ی من نفسى تازه به پا کن در خانه ی من تو همان همره شبهای غم انگیز منى تو دگر راه نداری اسیر کوی منى مرا گیسوانت به سویت کشانده مرا حال لیلى ز مجنون نمانده
