از پر بال خود اثر نمیگذارد گل به طریقه گلاب ادامه دارد بودن ینچین نبودنش چه سخت استرفتى تازه بودن تو جاودان شد رسم تو مثل اسم تو میان عالم مرز جدید بین مردم جهان شد خواب قفس بل به صبح آسمان شد آرامشم از شانه ام پر میکشید پر میکشد من بعد از تو تنهایى را در تنهایى سر میکشم نم نم غم را در چشمانم در پشت این در میکشم هر دردی درمان دارد و بى درمان شد درد فراق از شب تیرگى مانده و مى ماند سر سبزی باغ یاد ماه ما روشن است حتى پشت ابر سیاه رهرو وقتى هم شد شهید در پیش رو مى ماند راه
